De tafel van DDW

Dutch Design Week. De verwachtingen, de teleurstellingen en de potentie. Hoe kan het zo zijn dat een event gericht op design iemand zo onverschillig en ongeïnspireerd achterlaat? Is dit wat design is? Is dit wat het hoogst haalbare level van design dat Nederland te bieden heeft? 

Het jaar van hopen op het beste

DDW staat dit jaar in het teken van R.A.W. Ongepolijst en puur, Bio design en natuur en natuurlijk is het verplichte nummer van bijna elk event voor creatievelingen AI (en design). Het rauwe en ongepolijste is geslaagd, maar is dit positief? Als je werk wil zien, die regelmatig de vraag “waar is de rest?” doet opwekken, dan is het zeker geslaagd. De bijschriften bij sommige werken geven het vermoeden dat je iets baanbrekends te zien krijgt, om vervolgens verrast te worden met fase 1 van een project dat eigenlijk nog 2 of 3 fases te gaan heeft in het ontwerpproces. 

Centre E en Strijp-S

Centre-E is wat strak en gestructureerder en dat is ok. Is er echt iets blijven hangen? Ja, met name de route in het Phillips museum. Wel een beetje jammer dat innovatie en design voor hen lijkt te betekenen dat AI hier een rol moet en hoort te spelen. Dat is een gespreksonderwerp voor een ander moment. De andere plekken in Centre E kunnen mij hopelijk volgend jaar verrassen. 

Strijp-S is een vibe. Er gebeurt veel, er is veel te zien en voelt energiek aan, maar ook hier zijn er twijfelachtige werken. Experimenteren hoort bij design, experimenteren maakt je tot een beter designer, maar als bezoeker die “gewoon” inspirerende werken wil zien van designers die weken of maanden ergens aan hebben gewerkt, alleen of met een team verwacht ik meer dan een paar foto’s aan een muur of zweverige taal over de insteek van het project. 

Waar is de honger?

Wat is er nou precies aan de hand? Gewoon even serieus, waar is de honger? Waar is de passie om het beter te willen doen dan je collega ontwerper? Een beetje vriendelijke competitie. Is dat het doel? Nee, niet per se, maar dat zorgt ervoor dat je jezelf blijft pushen. Als iedereen een participatie medaille krijgt hoeft niemand zijn best te doen. Zo voelt veel werk een beetje aan. Een gevoel van comfortabel zijn: “Het is goed genoeg. Dit is mijn inzending. Ik sta op DDW en hier is mijn medaille”. Terwijl je eigenlijk buiten de podiumprijzen valt. 

Een nuance

Dit jaar hebben we alleen Centre E en Strijp-S bezocht. Hebben we hierdoor meesterwerken gemist? Wellicht. Zou dat uit moeten maken? Wij vinden van niet. Alleen de mogelijkheid om op Dutch Design te mogen staan, waar je werk wordt gezien door duizenden mensen zou de drive moeten zijn om het allerbeste werk te leveren en dat is helaas niet voor iedereen het geval. 

Gefeliciteerd aan alle “imposters” who made it. Sta er volgend jaar weer, maar dan als de gepolijste versie van jezelf.